Stabilizacja obrazu w lustrzankach cyfrowych

Czas czytania artykułu: 3 minuty

Dzisiaj przy gorącej kawce temat stabilizacji matrycy w lustrzankach cyfrowych. Producenci aparatów cyfrowych oferują klientom trzy rozwiązania stabilizacji obrazu: stabilizacja w obiektywie, stabilizacja matrycy w korpusie oraz stabilizacja elektroniczna (cyfrowa) obrazu. W bezlusterkowcach producenci stosują połączenie stabilizacji optycznej w obiektywie i w korpusie aparatu. W tańszych modelach aparatów jest stosowana tylko stabilizacja elektroniczna.

Podstawową zaletą stabilizacji obrazu w korpusie jest jej uniwersalność. Stabilizacja matrycy działa z każdym obiektywem podłączonym do korpusu aparatu. O jakości systemu stabilizacji optycznej mówi parametr nazywany skutecznością stabilizacji, który jest podawany w jednostkach EV. Im większa skuteczność stabilizacji matrycy tym dłuższy czas naświetlania można zastosować i otrzymać ostry nie poruszony obraz. Wielu entuzjastów fotografuje stosując obiektywy manualne bez stabilizacji optycznej. Jeśli lubisz fotografować architekturę lub krajobrazy stabilizacja matrycy w korpusie lustrzanki może się Tobie przydać.

Pierwszą lustrzanką w której konstruktorzy zastosowali stabilizację matrycy była Minolta Dynax 7D (Maxxum 7D). Lustrzanka ta została zaprezentowana 12 lutego 2004 roku. Minolta Dynax 7D posiadała oprócz stabilizacji matrycy magnezowy korpus oraz wysokiej jakości matrycę o rozdzielczości 6.1 MPx. Minolta Dynax 7D wyróżniała możliwościami zewnętrznego sterowania za pomocą pokręteł i przycisków wieloma parametrami ekspozycji, balansu bieli czy zmiany trybów fotografowania. W czasach Minolty Dynax 7D technologia stabilizacji matrycy określana była jako „anty shake technology”.

Drugą lustrzanką z system stabilizacji matrycy była Sony Alpha A100. Premiera lustrzanki Sony Alpha A100 odbyła się w maju 2006 roku. Sony wyprodukowało kilkanaście modeli lustrzanek ze stabilizacją matrycy. Trzecią lustrzankę w której zastosowano stabilizację matrycy był Pentax K100D. Premiera Pentaxa K100D miała miejsce w grudniu 2006 roku. Stabilizacja matrycy w lustrzance Petax K100D była opisywana terminem „shake reduction”. W przeciwieństwie do Minolty Dynax 7D Pentax K100D jest lustrzanką klasy „low entry” skierowaną do amatorów.

Czwartą lustrzanką, którą wyposażono w stabilizacje matrycy był Olympus E510. Ten model lustrzanki Olympusa został wyposażony przez producenta w nowej generacji matrycę typu Live MOS. Lustrzanki firmy Olympus wyróżniały nietypowym formatem matrycy o stosunku boków 4/3 zamiast 3/2. Olympus E510 został zaprezentowany na rynku w 2007 roku. Canon oraz Nikon nie produkowali i nie produkują lustrzanek ze stabilizacją matrycy.

Canon oraz Nikon poszli inną drogą, skupili na opracowali własnych technologi stabilizacji obrazu w obiektywach. Obiektywy firmy Nikon ze stabilizacją obrazu są oznaczane symbolem VR. Producent lustrzanek z logiem Pentax jest aktualnie jedynym producentem lustrzanek ze stabilizacją matrycy. Do chwili obecnej Ricoh wyprodukował kilkanaście modeli lustrzanek ze stabilizacją matrycy. Pełnoklatkową lustrzanką cyfrową ze stabilizacją matrycy jest Pentax K1.

Zalety stabilizacji matrycy

Uniwersalność: IBIS działa z każdym obiektywem podłączonym do aparatu, w przeciwieństwie do stabilizacji w obiektywie, która jest zależna od konkretnego modelu.

Kompatybilność z obiektywami manualnymi: Umożliwia korzystanie z obiektywów bez wbudowanej stabilizacji.

Redukcja drgań w wielu osiach: Zaawansowane systemy IBIS oferują stabilizację w 5 osiach, co skutkuje lepszą kompensacją drgań w różnych kierunkach.

Przykłady aparatów z IBIS

Sony Alpha A900: Wysokiej klasy lustrzanka z pełnoklatkowym sensorem i wbudowaną stabilizacją matrycy, oferująca poprawę o 3 stopnie ekspozycji .

Pentax K1: Pełnoklatkowa lustrzanka z 5-osiową stabilizacją matrycy, umożliwiająca uzyskanie ostrych zdjęć przy dłuższych czasach naświetlania.

Olympus E510: Lustrzanka z matrycą typu Live MOS i stabilizacją matrycy, oferująca wysoką jakość obrazu.

Ograniczenia stabilizacji matrycy

Wielkość i waga aparatu: Aparaty z IBIS są zazwyczaj większe i cięższe od tych bez tej funkcji.

Koszt: Dodanie systemu IBIS zwiększa cenę aparatu.

Kompatybilność z obiektywami: Niektóre obiektywy mogą nie współpracować optymalnie z systemem IBIS, co może wpływać na jakość obrazu.

Wnioski

Stabilizacja matrycy w lustrzankach cyfrowych to zaawansowana technologia, która znacząco poprawia jakość zdjęć, umożliwiając fotografowanie przy dłuższych czasach naświetlania bez ryzyka poruszenia obrazu. Choć IBIS ma swoje ograniczenia, takie jak większa waga aparatu czy wyższy koszt, jego zalety, takie jak uniwersalność i kompatybilność z obiektywami manualnymi, sprawiają, że jest to cenna funkcja dla wielu fotografów i fotoamatorów.

Hashtagi: #stabilizacja matrycy w lustrzankach #lustrzanki Minolta #lustrzanki Olympus #lustrzanki Nikon #lustrzanki Canon #lustrzanki Sony #Pentax K100D #Olympus E510 #Dynax 7D #Sony A100 #VR #IS